De selfie die werd uitgetuit

Het begon allemaal zo leuk. Je maakte een foto van jezelf waarin je een schattig gezicht liet zien. Maakte misschien nog een tweede foto waar je net iets beter op stond en postte deze onschuldige selfie online. Het was enkel en alleen een update over je status van die dag of een checkmoment om te kijken of de moedervlek op je wang al was gegroeid. Just casual. Maar iets in de selfie is veranderd. Het is ontvlamd. Uit z’n verband getrokken. Of het de schuld is van de titel ‘woord van het jaar 2013’ óf het populariteitsgehalte dat een piek heeft bereikt na zoveel te zijn gebruikt. Een glas met wodka in plaats van limonade en selfie wil allang niet meer met barbies spelen. De lieve, onschuldige selfie is verdrukt in een media-landschap vol met dikke lippen die haar het veld uit hebben getuit.

Het zijn deze lippen die niet meer de moeite nemen om te verbergen dat ze fake zijn. Een minuutje is een uur aan selfies maken geworden, waarvan uiteindelijk de beste wordt voorzien van duizend filters en een glans over de wangen. De lift, op de fiets, snackbar, collegezaal, alles is een platform om de beste selfie te maken. Die het moet opnemen tegen de miljoenen selfies die dagelijks de wereld in worden gestuurd. Het is een groot selfiewalhalla geworden waarin miljoenen hoofden samensmelten tot het gezicht van de huidige generatie. Multicultureel als donker met blank gemengd wordt en een witte huid opeens donkerder lijkt door de filter LO-FI. Het heeft haar kleine zusje achter zich gelaten en voert de dagelijkse strijd om aan de top te blijven. Die wordt bekritiseerd door iedereen die ook maar duim heeft om twee keer op het beeldscherm te klikken. Hartje erbij en je bent nog in de race om Koningin te worden. Of het nog enigszins op de persoon lijkt die diezelfde ochtend opstond met kreukels in haar gezicht en een vlekje hier en daar is niet belangrijk. Of je een look-a-like van een Hollywoodster bent levert meer kliks op en dat is kicken.

Het is het leven waar grote Selfie voor heeft gekozen toen ze afstand nam van het spontaan lachen en schijt hebben aan de lachrimpels rond je ogen. Het maar één keer maken van een foto, omdat het juist om de spontaniteit ging. Zulke dingen gebeuren nu eenmaal. Selfie groeide op en koos voor perfectie. Net zoiets als het kiezen van een vakkenpakket op de middelbare school, soms maak je een foute keuze. Maar laat ik eerlijk zijn, perfectie is leuk om naar te kijken. Alleen wordt het zo saai als mijn tijdlijn spontaniteit-loos wordt. Daarom pleit ik voor de regelmatige terugkomst van kleine selfie. Met een onbedoelde tong uit de mond tijdens het lachen en een rimpeltje hier en daar.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *