Voor die kleine

Onwetende liefde. Jij kleine, onwetende liefde. Waar ga je toch met me heen? Je glimlacht naar me en zegt dat het niets is, maar ondertussen laat je me zweven tussen hemel en aarde. Roze en grijs. Bont en blauw. Dat je ineens voor mijn deur stond? Zonder koffer? Zonder agenda die de naam verborgen draagt? Natuurlijk vind ik dat leuk. Jouw komst is als een vakantie die onverwacht op mijn pad terecht komt. Eentje die all inclusive is met een liftjongen en al. Wanneer jij komt weet ik dat er iets gaat veranderen. Ik hoef er niet eens wat voor te doen en het verandert al. Het perfecte project waarin woorden overbodig zijn. Zonder iets te zeggen lopen we dezelfde route, zien we dezelfde sterren en beleven we dezelfde dromen.

Maar je betekent ook weer niet alles voor me. Daarvoor moet ik je kunnen begrijpen. Maar dat laat je niet.  Misschien wil je het niet. Misschien ben je er ook niet voor om te begrijpen. Is er niets waaraan je je vast kunt houden, behalve een gevoel dat ineens tastbaar lijkt. Maar het is niet tastbaar en daarom ook zo onzeker. Een hoopje lucht dat uit je bereik schiet wanneer je te hard kucht. Misschien is liefde ook wel gemaakt om alleen maar te ‘zijn’. Je te laten voelen dat er meer is dan alleen de eenvoudige enkele dimensie die wij allemaal kennen. En laat liefde een mens geloven in een andere wereld, waardoor er hoop en fantasie ontstaat. Waarin wij bergen kunnen verzetten en ons innerlijke geluk kunnen laten ontluiken en verspreiden. Waar wij geboren worden met gesmeerde kelen om het lied van het leven te zingen. Zowel sopraan als alt en op een brakke zondag ook nog als bas.

Maar ik twijfel. Want je bevestigt nooit dat iets voor eeuwig is. Zelfs als je het wel zegt, doe je het niet. Omdat ik weet dat er nog alles kan gebeuren in de jaren tussen jouw woorden en wat er daarna nog mag komen. Dat ontastbare zijn van niets maakt dat mijn karakter als sceptisch beschreven wordt. Je hebt me veranderd van een dromer naar een scepticus. En dat allemaal door er niet eens te zijn. Misschien alleen dan in gedachten. Of als je achter me stond toen ik het niet doorhad en er niemand was om me te waarschuwen. Daar word ik bang van. Net zo bang als van geesten, omdat ook al heb je ze nog nooit gezien, je er vanuit gaat dat ze zomaar kunnen opdoemen als je er teveel aan denkt.

Dus alles voor me betekenen doe je niet en vertrouwen doe ik al helemaal niet. Maar je bent wel interessant. Want ik hou juist van die fantasiewereld. En ook nog eens van zingen. Waarschijnlijk ken je me ook nog eens goed. In ieder geval, wat ik nog wilde vragen. Weet je zeker dat je geen koffer nodig hebt?

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *