Verlangen

Ik heb een verlangen. Een verlangen om altijd door te verlangen naar iets wat komen gaat. Een adrenalinekick door je aderen voelen op het moment dat je er aan denkt. De hele reis van wachten voelt als een snelheidstrein die mij vervoert, terwijl ik de bestemming niet weet. En ik wil het ook niet weten. Nog niet.

Een verlangen om weer kind te zijn. Die niet opkijkt van de wispelturige natuur, maar met een kopje chocolademelk op de bank gaat zitten, en geniet. Waar de fantasie er altijd is en er soms ruimte wordt gemaakt voor de dagelijkse gang van zaken.

Verlangen naar een wil die mij nooit tegenhoudt om te doen. Goed of niet, het gaat om het ‘doen’. En dan terugkijken om te genieten. Of juist niet, maar dan weet je in ieder geval dat je leeft.

Ik heb een verlangen om heel veel te doen en heel weinig zorgen te maken. Mijn gordel vast te maken en de rit mee te gaan, hopend op extra bochten die nog komen gaan. Hard schreeuwen en angst met vreugde mengen.

Verlangen om nooit meer te stoppen met verlangen. Net als een klein kind altijd te hopen op iets nieuws. Niet omdat het nooit genoeg is, maar omdat er altijd nog meer te zien is.

 

 

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *