Zie mij

Wie mij denkt te zien, is een beginner.
Een beginner in het ontdekken van wat binnen in mij zit.
Een vuur dat aangestoken dient te worden, door iets of iemand, het wacht.

Om mij te kunnen zien, dien je te voelen.
Voelen, om met de trillingen mee te varen, naar een fantasievolle omgeving.
Een plek waar mijn gedachten de vrije loop krijgen en niemand zijn best doet om ze samen te brengen.
Ze zijn er en dat is het belangrijkste.
Ze verdwijnen daarna weer net zo snel als dat ze gekomen zijn.
Als in een flits van het licht zijn ze teruggezogen in de donkere tunnel die de naam onwetendheid draagt.

Gedachten die niet gedragen worden door iemand, ze hebben geen thuis.
Of ze ooit van mij waren is nog maar de vraag, het konden ook spinsels zijn van een herinnering of een illusie.

Om mij te willen zien, moet je observeren, zonder te oordelen.

Ga eens mee met mij en zet je handen om mij heen, deins mee op de golving van mijn woorden, treed bij mij naar binnen.

Wees mij en je wordt de expert.

Separator image Posted in Poetry.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *